بعد رفتنت...
رودخانه ای از این اتاق گذشت
و من
نه سیبی سرخ بودم...
که به دست های کسی برسم
نه برگی خشک
که جایی گیر کنم
قایقی کاغذی بودم
پر از کلماتی از تو...
حالا سال هاست
ماهیانی با حافظه طولانی
داستان غرق شدنم را
دور پاهایت...
تعریف می کنند....

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد
نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد

چه می کنی؟ اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوست ترش داشته، به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی، بغض خویش را بخوری
که هق هقِ تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه...! نفرین نمی کنم... نکند
به او -که عاشق او بوده ام- زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

توقعت را
از زندگی...
از آدمها....
بالا ببر....!

بخواه
که بوسیده شوی....
بخواه که نگرانت شوند...
دلتنگت شوند...!

خودت را
لایق آغوشی امن بدان....
لایق خواستنی بودن....
لایق جنگیدن برای داشتنت....!
.
مهربان باش
اما
چوب حراج نزن
به دل و روح و احساست....!

تو بانویی.....!
اگر بدانی خدا
چقدر برای آفرینشت وقت گذاشته است....؟!

اگر بدانی
چقدر پزت را به فرشتگان مقربش داده است....؟!

خودت را....
قلبت را.....
وسعت بی مرز وجودت را
هدر نده
پیش پای هر عابر بی اعتبار...!
غرورت را نشکن
به گدایی عشق و احترام...!

خودت باش....
بزرگ....
وسیع...
دست نیافتنی....!

بگذار بهای داشتنت را بپردازند....
به دوستت دارم....
به می خواهمت....
به الهی دور خانمی ات بگردم...!

بانو باش برای همه و تنها
برای مردی زن باش
که دور تا دور سرزمین لطیف زنانگی ات را
با
حصار تعهد و وفا
امن تر می کند....!

برای مردی زن باش
که برای فتح قلعهء دلت
از مردانگی و غیرتش
مایه گذاشته است....!

تنهایی ات را تاب بیاور
که قسمتش کنی
با مردی که
تنهاییش را
تا لحظهء رسیدنت تاب آورده است...!